Кўп тадбиркорлар бир вақтнинг ўзида икки ролни ўйнашга ҳаракат қилади.

Кўп тадбиркорлар бир вақтнинг ўзида икки ролни ўйнашга ҳаракат қилади. Ўзи ҳам бизнесни “юритади”. Ўзи ҳам пулни “назорат қилади”. Одатда шу ерда муаммо бошланади. Чунки операционкани вазифаси - сарфлаш. Молиячининг вазифаси эса баъзида: “Йўқ, ҳозир мумкин эмас”, дейиш. Бу иккиси бир хил роль эмас. Баъзида умуман қарама-қарши. Операционка доим: - тезроқ; - кўпроқ; - ҳозирнинг ўзида; - “кейин қоплаб оламиз” дейди. Молия эса бошқача қарайди: - уч ойдан кейин нима бўлади? - сотув тушса-чи? - захира қанча қолди? Энг "бош оғриқи" кейин бошланади. Агар битта одам ҳам ўсиш, ҳам назорат учун жавоб берса - биринчи бўлиб назорат йўқолади. Чунки кундалик муаммолар стратегиядан доим мухимроқ кўринади. Хар доим... Бугун кассани ёпиш керак... Эртага товар олиш керак... Кейин одам ёллаш... Кейин яна “жуда муҳим” бир нарса чиқади. Шу орада тадбиркор бир куни қараса - резерв қолмаган бўлади. Ҳолбуки бир йил олдинги "план"да пул бор эди. Менимча, ижрочи директор билан молиячи ўртасида доим ички тортишув бўлиши керак. Нормал тортишув. Иш учун керак бўлган тортишув. Бусиз бизнес аста-секин: “Ҳозир айлантириб турамиз, кейин кўрамиз” деган режимга ўтади. “Кейин” эса одатда кассовый разрыв "хазрати олийлари" келади. Энг хавфлиси - компанияда: “Йўқ, буни ҳозир қилиш мумкин эмас”, дейдиган “Йўқ, бу бизнесни синдиради”, дейдиган. “Йўқ, бу молиявий модель кўтармайди”, дейдиган. одам йўқлиги ёки қолмагани. Шу пайт бизнес аслида тормозсиз кетаётган бўлади. Фақат кўпчилик буни ҳали сезмайди. Шунинг учун агар иккита рольни бир ўзингизда жамлай олмасангиз, бирисини делегировать қилинг. --- Рақамларни ҳисобланг, бизнес билан шуғулланинг!